نشر کشمر: اخذ مجوز وچاپ کتاب 09159254325

alidavari — Sun, 27 Sep 2009 10:37:12 GMT

تقدیم به روح بزرگ استاد بی بدیل موسیقی ایران پرویز مشکاتیان که خیلی زود تر از آنچه باید به آستان جانان پرواز کرد ...

رَواست بي تو از اين زندگي کنار کشم

به دوش برده تن خويش تا مزار کشم

که گَر به صبح رسم سينه سينه جار کشم :

« غم زمانه خورم يا فراق يار کشم

به طاقتي که ندارم کدام بار کشم »

اگر چه کندن جان است دل نکندن ازو

نمي توان به خدا يک نفس بريدن ازو

نه جرأُتي که بگيرم دوباره دامن ازو

« نه قوتي که توانم کناره جستن ازو

نه قدرتي که به شوخي ش در کنار کشم »

چو مي توان که غمش سير خورد و با آن زيست

و يا به قحطي چشمش نشست و سير گريست ،

کي ام که شکوِه کنم ــ هان ــ که تا نفس باقي ست

« ز دوستان به جفا ــ سير گشت ــ مردي نيست

جفاي دوست !؟ زنم ،گر نه مرد وار کشم »

□

سبو سبو نه فقط من پُرم از آن مي اصل

که تاک، دايه ي ما هست و بوده نسل به نسل

اگر چه دردسرم داده عشق در اين « فصل »

« شراب خورده ي ساقي ز جام صافي وصل

ضرورت است که دردسر خمار کشم »

نه من ! که هرکه به شيراز رفته مست آيد

خدا پرست اگر رفته مِي پرست آيد

تو را به شعر خودت هر که خوانده بِستايد :

« گلي چو روي تو گر در چمن بدست آيد

کمينه ديده ي سعدي ش پيش خار کشم »

alidavari — Mon, 13 Jul 2009 09:56:58 GMT

فصلي پر از قناري و سار عاشقت شدم

فصل ترانه _ سيب _انار عاشقت شدم

موسيقي مقامي ، ملودّيِ گل انار

همراه با نواي دوتار عاشقت شدم

باراني ات که ريخت و ديدم که ميوه ي

پيراهنت نشسته به بار عاشقت شدم

با يک دوچرخه ، پشت سرت ، يا قدم زنان

گاهي پياده ، گاه سوار عاشقت شدم

هر روز در مسيرِ « تو از راه مي رسي »

بر پوست درخت چنار ، عاشقت شدم ،

را کنده ام که دامنِ اين شهر پر درخت

پر گشته از هزار هزار عاشقت شدم

نرگس شراب چشم تو خوردم تلو تلو

هي دختر هميشه خمار عاشقت شدم

حالا که روز اول تير است ، يادم است

در روز درگذشت بهار عاشقت شدم

تو گريه کرده بودي و من گريه کردمت

در پَرسه هاي باغمزار عاشقت شدم

alidavari — Tue, 07 Apr 2009 08:16:18 GMT

حق دارد اگر کمی دلش لرزیده ست

اندیشه ی سرنوشت را فهمیده ست

پروانه درست در شب میلادش

در پیله ی خویش خواب شمعی دیده ست

alidavari — Sun, 01 Feb 2009 07:39:18 GMT

به هیچکس نخورد بر که صحبت از خود ماست

جناب آینه من روی صحبتم به شماست

دوباره وحشت نیل است و قصه ی فرعون

ولی حکایت ما قرن ها پس از موساست

هزار کشتی از این نیل رد شده است ـ هنوز

من تو مانده که اعجاز در کدام عصاست

نداشت مایه ی پیغمبری کسی از ما

و گر نه غار حرا هم هنوز غار حراست

چگونه یک گره از کار خلق بگشاید

دو دستمان که تمامی عمر وقف دعاست ـ

دو دستمان که در پی روزنامه ی هر روز

توسلش به ستون نیازمندیهاست ؟!

هزار سوخته از جنگها بجا مانده ست

هنوز قصه پروانه بحث محفل ماست

اگر چه پر شده صد چاه از برادر ها

جهان به جلوه ی گل های یوسفش زیباست

درید سینه ی سهراب را ، کسی که دلش

تمام عمر فقط از خدا پسر می خواست

alidavari — Thu, 18 Dec 2008 12:32:18 GMT

گرفت دست مرا کِتف خسته ی چمدان

مرا به راه زد این کفش های سرگردان

مرا که بی تو در این شهر غم گرفته عزیز

شبیه برف نشستهَ م دوسال در ایوان

منم همان چمدان به زور بسته شده

منم که پر شده ام سخت از تب و هذیان

...هوا به قدرِ سلام مسافران سرد است

هوا به قدر خداحافظی فصل خزان

نوارِ خیسِ تنِ جاده ای که طولانی ست

عبور نم نم کشدارِ « کاروانِ بنان »

پُکی عمیق به خود می زنم ، تمام مسیر

کشیده می شود از تلخی توتون به دهان

صدای سرفه ی یک کارخانه ی مسلول

گذشتنِ اتوبوس از مجاری خفقان

□

مربعی که نوشتم، اتاقِ تنهایی ست

در آخرین عدد ایستگاه پرت جهان

که از دری که در آن نیست ، در بیاورمت

به عقد دائمی شعرهای خود در آن

□□

دو تا مربع ازین لحظه فرض کن در مِه

بکش دو کلبه ی خوشبختِ محو در باران

که بی قرار نشستهَ ند و سخت منتظرند

عروسی تو شود، پر شوند از مهمان

□□□□ ...

ازین به بعد هزاران مربع دیگر

گرفته اند به خود ژست های شهرستان

بگیر و دف بزن این چند بیت را و برقص

میان کوچه و برزن، میانه ی میدان

بریز گل ، چمن، ... اصلاً بلند شو بر شهر

بگیر دامن پر نقش خویش را بتکان

تو چشم هات : اذا زلزلت ، ... همین کافی ست

که هر کسی که تو را دیده ، خورده است تکان

تو چشم هات{ ... }،که من ناگهان تکان خوردم

و طعم قهوه ی چشم تو ریخت از فنجان

خبر رسید به یکباره بم شهید شده ست

دویده خون به تن سرد قالی کرمان

گریست رادیو و، بغض خسته ی ایرج

شکست توی گلو، کات شد به ‹ الرّحمان ›

... پس از دو سال رسیدم بگو چکار کنم

منِ غریب _ منِ ناگهان _ منِ ویران

کسی نمانده، مگر عده ای که هر شب را

بدون سقف به سر برده اند در میدان

کسی نمانده، و من بی تو « هیچ کس شده ام »

خلاصه ای شده بم : « کُل من علیها فان »

كسي نمانده ولي پرتقال خونی بم

رسيده است سرِمرزهاي بازرگان

به خانه آمده ام، ...آه از مربعِ من

چه مانده است به جز سایه ی خودم در آن ؟

چگونه در بزنم بر دری که دیگر نیست

چگونه سر به شما؟ ... آه ای سر و سامان

تو نیستی و، غریبانه چشم هایت را

کنار پنجره ای کاشتیم در گلدان

1384 ديماه

روزنامه ها

alidavari — Wed, 30 Jan 2008 20:39:52 GMT

از مردن تو بر اثر روزنامه ها

دنيا خبر شدند ِ مگر روزنامه ها

وقتي رسيده ام كه تو را دوره كرده اند

در ميزگرد بيشتر روزنامه ها

با عينك محدُب اين روزها شدي

تيتري درشت در نظر روزنامه ها

تو مرده اي و مرگ تو را جان گرفته اند

در باجه جسم محتضر روزنامه ها

مستاجر بلوك شب سرد بولوار

اي در سياه جدول هر روزنامه ِِ ...ها

اين چندمين شب است كه بي سقف و بي حصار

خوابيده جسم سرد تو بر روزنامه ها

پاشو پدر ببين كه اتاقي خريده ام

جايي براي عكس تو در روزنامه ها

جايي كنار آگهي مسكن و زمين

در واژه هاي در به در روزنامه ها

جايي كه منتشر نشود هرگز اين خبر:

جنگ دو تا فقير سر روزنامه ها

از مجموعه ي : مرثيه اي براي گل سرخ

جانباز

alidavari — Wed, 30 Jan 2008 20:32:58 GMT

لك لك ها

بر لوله ي تانك ها لانه كرده اند

هواپيماهاي جنگي زمين را شخم زده اند

برداشت روزنامه ها اين است

: جنگ تمام شده است

برگشته ام

در آستانه ي در

بازوانت را مي گشايي

و من

با آستين هايي كه به جيبم سنجاق است

تنها چهل در صد آغوش

برايت آورده ام

دکمه شب

alidavari — Thu, 17 Jan 2008 13:34:18 GMT

ابروش را کشیده -کمان کرده ماه را

بر صورتش دوباره جوان کرده ماه را

این زن که امشب آمده البته ماه نیست

زیبایی اش ولی نگران کرده ماه را

بر بام شهر آمده - از بند رخت شب

با ابرهاش در چمدان کرده ماه را

یک شب گرفته -دوخته بین ستاره هاش

قاطی دکمه های جهان کرده ماه را